نگهداری دانه و پودر قهوه؛ چهار قانون ساده که عطر را زنده نگه می‌دارد

بی‌شک شکایتی که بیشتر از همه می‌شنویم این است: «قهوه‌ی تازه خریدیم ولی بعد از ده روز بی‌بو شد.» در اکثر موارد مشکل از دانه نیست، از ظرف نگهداری و جای قرار دادن آن است.

یک: دانه را آسیاب نکنید، مگر موقع مصرف

به‌محض آسیاب کردن، سطح تماس قهوه با اکسیژن چندصد برابر می‌شود. قهوه‌ی آسیاب‌شده در ظرف باز عملاً ظرف بیست‌وچهار ساعت بخش بزرگی از عطرهای فرار خود را از دست می‌دهد. اگر در کافه هستید، فقط مقدار مصرف همان روز را آسیاب کنید.

دو: ظرف دربسته، تیره و فلزی

ظروف شیشه‌ای زیبا ولی بی‌فایده‌اند؛ نور مستقیم اسیدیته را خراب و طعم را کاغذی می‌کند. بهترین گزینه قوطی فلزی یا ظرف مات با درزبند لاستیکی است. کیسه‌ی اصلی با سوپاپ یک‌طرفه تا دو هفته مناسب است، ولی بعد از باز شدن در، قهوه را به ظرف بسته‌تر منتقل کنید.

سه: یخچال و فریزر ممنوع (به‌جز مورد خاص)

رطوبت و بوهای یخچال به سرعت به دانه منتقل می‌شوند. اگر مجبورید مقدار زیادی را طولانی مدت نگه دارید، آن را در بسته‌بندی کاملاً بسته و یک‌بار مصرف فریز کنید؛ وقتی بیرون آوردید، قبل از باز کردن بگذارید به دمای محیط برسد تا عرق نکند.

چهار: دور از اجاق و نور آفتاب

روی کابینت کنار فرن یا پشت دستگاه اسپرسو بدترین جاها هستند، چون گرما واکنش‌های اکسیداسیون را تسریع می‌کند. یک قفسه خشک و خنک در فاصله‌ی بیشتر از یک متر از منابع حرارتی کافی است.

تاریخ رست را جدی بگیرید

قهوه بعد از رست گاز دی‌اکسید کربن آزاد می‌کند. مصرف در بازه‌ی هفت تا بیست و یک روز بعد از رست معمولاً بهترین نتیجه را می‌دهد. روی همه بسته‌های پدکالا تاریخ رست درج شده است؛ اگر بسته‌ای بدون تاریخ دیدید، از فروشنده بپرسید. ما تاریخ رست را روی فاکتور هم می‌نویسیم تا در انبار کافه قابل ردیابی باشد.